ประเทศไทยเหมือนกับหลาย ๆ ที่ทั่วโลก กำลังเผชิญวิกฤตซ้อนทับกัน ทั้งอัตราภาวะซึมเศร้าที่สูงขึ้น ความไม่แน่นอนในชีวิตประจำวัน และเสียงขอความช่วยเหลือที่ไม่ค่อยมีใครได้ยิน ตัวเลขผู้ป่วยโรคซึมเศร้า 2.9 ล้านคน หรือประมาณ 4.4% ของประชากร ที่จริงแล้วคือชีวิตคนจริง ๆ ที่กำลังต่อสู้กับความทุกข์ที่มองไม่เห็นและมักเงียบงันอยู่ในใจ ธีม S/O/S ตั้งคำถามว่า "เราจะออกแบบอย่างไรเพื่อตอบสนองต่อวิกฤตและความเปราะบางของมนุษย์" W(e)aves of Hope ตอบคำถามนี้ด้วยการเปลี่ยนเสียงร้องที่เป็นส่วนตัวให้กลายเป็นภาษาของความงดงาม ความเข้มแข็ง และการเชื่อมโยงกัน ผลงานติดตั้งภายในตู้เล็ก ๆ ที่หน้าตาเหมือนตู้โทรศัพท์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการส่งสัญญาณด่วน ผู้เข้าชมจะได้ก้าวเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวและเงียบสงบ ข้างในมีไมโครโฟนรอให้คุณพูดออกมา ไม่ว่าจะเป็นความกลัว ความกังวล ความลับ หรือคำภาวนาที่อยากปล่อยออกไป เสียงของคุณจะไม่หายไปไหน แต่ถูกแปลงเป็นภาพแสง สี และการเคลื่อนไหวแบบเรียลไทม์ คลื่นภาพเหล่านี้จะถักทอรวมกันกลายเป็นพรมแสงขนาดใหญ่ที่ฉายอยู่ด้านนอกตู้ สิ่งที่เริ่มจากการพูดคนเดียวจึงกลายเป็นภาพรวมที่คนอื่นได้เห็น ทุกเสียงที่เพิ่มเข้ามาทำให้ภาพนี้มีมิติ ลึกซึ้ง และงดงามขึ้น สื่อให้เห็นว่าความหวังถูกทอขึ้นมาจากความเปราะบางของเราทุกคน ขั้นตอนการทำงาน 1. ก้าวเข้าตู้ – พื้นที่ที่คุ้นตา ถูกเปลี่ยนให้เป็นที่พักใจ ที่ซึ่งความเร่งด่วนถูกปลดปล่อยออกมา 2. พูดได้อย่างอิสระ – บนจอจะมีคำถามสุ่ม ๆ เช่น "วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง" เพื่อชวนให้คุณเปิดใจ พูดออกมาผ่านไมโครโฟน 3. เสียงกลายเป็นภาพ – เทคโนโลยีแปลงเสียงเป็นภาพที่ได้รับแรงบันดาลใจจากภาวะ synesthesia จะเปลี่ยนเสียงเป็นลวดลายของแสงและการเคลื่อนไหวแบบเรียลไทม์ 4. ภาพร่วมกัน – ผู้ชมคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านนอกจะได้เห็นภาพรวมที่ถักทอจากทุกเสียง เป็นผืนผ้าที่เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยพลังของความหวังและการอยู่ร่วมกัน ผลงานนี้ตั้งใจส่งสารว่า ทุกเสียงที่ร้องขอความช่วยเหลือล้วนมีประกายของความงดงามซ่อนอยู่ และเมื่อเราแบ่งปันความเปราะบางนั้น มันจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ใหญ่กว่าตัวเราเอง เป็นดังเช่นผืนผ้าแห่งความหวัง พลัง และการเชื่อมโยง W(e)aves of Hope อยากบอกเราว่า แม้ท่ามกลางสัญญาณ S/O/S ความเปราะบางไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการฟื้นคืนพลังร่วมกัน