ผลงานนี้ถ่ายทอด "เสียงในหัว" และความในใจของคนกรุงเทพฯ ผ่านพื้นที่จำลองเวิ้งเมืองเก่า ที่ประกอบด้วยร้านขายของชำ ศาลเจ้า และบรรยากาศย่านการค้าแบบดั้งเดิม คำพูดที่ใช้ในงานคือถ้อยคำจิกกัด ตลกประชด และความคิดเล็ก ๆ ที่คนกรุงเทพฯ คุ้นเคยแต่ไม่ค่อยได้พูดออกมาตรง ๆ โดยนำมาสื่อสารผ่านงานออกแบบ เช่น โปสเตอร์ โลโก้ป้ายประกาศโฆษณาและผลิตภัณฑ์เก่าในร้านค้าด้วยรูปแบบกราฟิกย้อนยุคให้กลมกลืนไปกับพื้นที่เวิ้ง พื้นที่จัดแสดงเปรียบเสมือนการเปิดเผยเสียงภายในหัวของคนเมือง ให้ผู้ชมได้เดินสำรวจ อ่าน และเชื่อมโยงกับความรู้สึกของตนเอง งานชิ้นนี้สะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างเมือง ผู้คน และภาษา ที่ยังคงมีชีวิตอยู่ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของกรุงเทพฯ